Antyporadnik
dla singli

Broń Boże nie kończ niczego porządnie

Jeśli jakimś cudem, mimo wszystkich wcześniejszych instrukcji, udało ci się stworzyć coś przypominającego relację, spokojnie. Nadal możesz to spierdolić. A kiedy już to zrobisz, broń Boże nie kończ niczego porządnie. Nie stawiaj kropki. Kropka jest brutalna, informuje, że za zdaniem nie będzie dalszego ciągu, a przecież nigdy nie wiadomo, czy za tydzień nie zrobi ci się smutno, za miesiąc nie trafisz na serię słabych randek, a za trzy miesiące nie zobaczysz zdjęcia kobiety, której już nie chciałeś ale nagle możesz chcieć. Znacznie bezpieczniejszy jest wielokropek. Niby coś się skończyło, ale zawsze można dopisać kolejne zdanie, gdy życie chwilowo przestanie dostarczać ciekawszych ludzi.

Nie musi to być nawet żaden wielki związek. Bez przesady. Wystarczy kilka tygodni albo miesięcy, parę spotkań, wspólne noce, codzienne wiadomości i ten moment, kiedy człowiek zaczyna już naturalnie pojawiać się w twoim dniu. Wiesz mniej więcej, o której kończy pracę. Ona wie, kiedy masz trening. Piszecie rano, wieczorem, czasem bez żadnego powodu. Jest kilka własnych żartów, jakieś zdjęcia wysyłane z samochodu, „daj znać, jak wrócisz”, może nawet szczoteczka do zębów gdzieś się przypałętała. Niby nic wielkiego, a jednak wystarczająco dużo, żeby zauważyć brak. I właśnie wtedy dochodzisz do wniosku, że chyba jednak nie jesteś pewny. Doskonale. Niepewność to nie powód, żeby coś kończyć. To powód, żeby druga osoba też przestała wiedzieć, na czym stoi.

Nie urywaj kontaktu od razu, to amatorszczyzna. Jeszcze kobieta zrozumie przekaz i odejdzie. Zmniejszaj dawkę stopniowo i powoli. Trochę mniej wiadomości, trochę mniej inicjatywy, spotkanie przełóż raz, później znowu. Na pytanie, kiedy się widzicie, odpowiedz, że zobaczysz, jak będzie wyglądał tydzień. Telefon nadal miej przy sobie przez pół dnia, ale odpisz po czterech godzinach, bo przecież ostatnio jesteś strasznie zajęty. Nie chodzi o to, żeby zniknąć. Masz być wystarczająco obecny, żeby nadal coś trwało, i wystarczająco nieobecny, żeby niczego nie trzeba było nazywać.

Czekaj, aż druga osoba się domyśli, bo przecież telepatia to fundament relacji

Czekaj, aż druga osoba się domyśli. Zrób z relacji egzamin, ale nie rozdawaj pytań. Niech zgaduje, co znaczy twoje „nic”, co znaczy „rób jak chcesz”, co znaczy cisza po jednym zdaniu i dlaczego nagle zrobiło się zimno, chociaż pięć minut wcześniej wszystko było normalnie. Nie mów, co cię zabolało. Nie nazwij potrzeby. Nie wskaż granicy. Nie wypowiedz jednego prostego zdania, które mogłoby zaoszczędzić wam dwóch dni ciszy, pięciu chujowych odpowiedzi i jednego wieczoru udawania, że oglądasz film, chociaż w głowie prowadzisz proces przeciwko człowiekowi, który nawet nie wie, że jest oskarżony. Po co mówić. Niech się domyśli. Przecież jeśli mu zależy, to powinien wiedzieć.

To zdanie powinno wisieć nad połową nieudanych relacji jak krzywy neon w barze dla ludzi zmęczonych własnym życiem. „Jeśli mu zależy, to powinien wiedzieć”. „Jeśli mu zależy, to powinien się domyślić”. Genialne. Czyli fundamentem relacji nie jest rozmowa, odwaga ani nawet zwykłe ludzkie powiedzenie, że coś cię ruszyło. Nie. Fundamentem jest telepatia. Druga osoba ma czytać z tonu, z pauzy, z długości odpowiedzi, z tego, że napisałaś „okej” zamiast „okej z uśmiechem”, z tego, że zrobiłaś ciszę po słowie „spoko”, z tego, że niby nic się nie stało, ale jednak atmosfera nagle przypomina poczekalnię przed wyrywaniem zęba. I oczywiście jeśli nie odczyta, to znaczy, że nie zależy. Proste. Czego tu nie rozumiesz.

Najlepsze zaczyna się od klasycznego pytania. „Coś się stało?”. I wtedy wjeżdża odpowiedź, która powinna mieć osobny pomnik w muzeum sabotowania relacji. „Nic”. Kurwa najbardziej załadowane emocjonalnie słowo świata. „Nic” wypowiedziane takim tonem, że nawet ściana zaczyna przepraszać, chociaż nie wie za co. „Nic” napisane w wiadomości tak sucho, że można nim suszyć grzyby. „Nic” rzucone z miną człowieka, który właśnie spisał testament waszej znajomości, ale jeszcze udaje, że wszystko jest w porządku. I teraz druga osoba ma zgadywać. Co zrobił. Kiedy. Dlaczego. Czy to przez to, że nie zaproponował spotkania. Czy przez żart. Czy przez brak reakcji. Czy przez to, że nie zauważył czegoś, co podobno było oczywiste. Nie wiadomo. Egzamin trwa, ale pytań nie rozdano, czas leci.

Rozstaliście się, bo miało być lepiej

Rozstaliście się, bo miało być lepiej. Gdyby miało być gorzej, nikt nie zawracałby sobie głowy pakowaniem rzeczy, kasowaniem zdjęć, tłumaczeniem się znajomym i powtarzaniem, że „tak będzie najlepiej”. Miała przyjść ulga. Miał być nowy początek. W końcu ktoś normalny, z kim nie trzeba będzie przechodzić przez to samo gówno. Przez pierwsze tygodnie nawet w to wierzysz. Masz więcej czasu, nikt cię nie wkurwia, możesz robić, co chcesz, i przynajmniej przez chwilę samotność wygląda dokładnie tak, jak ją sobie sprzedawałeś. Wolność. Święty spokój. Nowy etap. Potem mija trochę czasu i okazuje się, że święty spokój jest bardzo fajny, tylko jakoś wieczorami nikt nie pisze, weekend trzeba sobie samemu wymyślić, a człowiek życia nadal nie zapukał do drzwi z informacją, że słyszał o wakacie. To jeszcze niczego nie znaczy. Daj temu czas. Przecież nie rozstałeś się po to, żeby po miesiącu przyznać, że nie bardzo wiesz, co dalej.

Więc próbujesz. Poznajesz ludzi. Ktoś nawet wydaje się ciekawy. Z kimś wychodzisz drugi raz. Z kimś piszesz tydzień, z kimś miesiąc, z kimś kończy się po dwóch wiadomościach. Nie musisz każdego porównywać do ex. Wystarczy, że po paru miesiącach nadal siedzisz bez nikogo konkretnego. Miała być poprawa, a na razie jest kilka nieudanych randek, dwa czaty, które zdechły bez wyjaśnienia, jedna osoba, która chciała czegoś innego, i ktoś, kto wydawał się naprawdę fajny, dopóki nie przestał się odzywać. Powoli zaczynasz więc patrzeć na całe rozstanie trochę inaczej. Nie dlatego, że ex nagle stała się lepszym człowiekiem. Po prostu nowa rzeczywistość nie okazała się tak zajebista, jak miała być. A skoro po drugiej stronie płotu nie ma basenu, drinków i ludzi ustawionych w kolejce do kochania cię, można zacząć się zastanawiać, czy naprawdę było po co przez ten płot przechodzić.